بيشتر آدمها وقتی از دلداری جدا میشن با خودشون میگن "كاش فلان كارو نكرده بودم یا فلان حرفو نزده بودم"، یا مثلا اینكه "ای كاش وقتی داشتمش قدرشو دونسته بودم" اما وقتی قضیه سخت میشه كه كسی رو از دست بدی كه توی لحظه لحظه با هم بودنتون نهایت محبت و علاقه ای كه ممكنه از آدمی بر بیاد بهش ابراز كرده باشی و براش از جون مایه گذاشته باشی و با  وجود همه قهرها و دعواها و مشكلات توی تك تك نمازات سجده شكر به جا آورده باشی و از خدا به خاطر وجود این رابطه و نعمت بزرگی كه بهت داده سپاسگذاری كرده باشی و روزی هزار بار هم به خودش گفته باشی كه واست بهترینه و قدرشو میدونی اما یه روزی همچین تنهات بذاره كه انگار نه انگار زمانی رابطه ای هم بوده...

من که قدر گهر پاک تو میدانستم                      ز چه مفقود شدی، ای گهر کانی من؟

رفتی و روز مرا تیره تر از شب کردی             بی تو در ظلمتم، ای دیده‌ی نورانی من

بی تو اشک و غم و حسرت همه مهمان منند     قدمی رنجه کن از مهر، به مهمانی من

صفحه‌ روی ز انظار، نهان میدارم                   تا نخوانند بر این صفحه، پریشانی من

دهر، بسیار چو من سربگریبان دیده است           چه تفاوت کندش، سر به گریبانی من

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم، چه فتاد          که دگر گوش نداری به نوا خوانی من

گنج خود خواندیم و رفتی و بگذاشتیم            ای عجب، بعد تو با کیست نگهبانی من؟

                                                                                                                  پروین اعتصامی

 اون موقع تو میمونی و تمام تنهاییهات و شكر گذاری برای این حسرتی كه سرنوشت برات رقم زده، كه "خدارو شكر،میشد از این هم بدتر باشه؛" تو می مونی و هزار تا سوال بی جواب و یه عالمه فكر و خیال و نقشه برای فرار از قفس سرد بی كسی، تو میمونی و یه دل پر از درد و  یه بغض همیشگی از انتظاری بیهوده برای كسی كه رفته و شاید دیگه هیچوقت نتونی همتایی براش پیدا كنی...

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود ...

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطارِ رفته ایستاده ام 

به نرده های ایستگاهِ رفته

تکیه داده ام ! ...

                                                                                                          قیصر امین پور

مثل همیشه آخر حرفام میخوام یه آرزو بكنم، میگن "شیر كه زخمی میشه كفتارها واسش دندون تیز میكنن" خدا نكنه هیچوقت بی پناهی و نیاز كسی باعث بشه هر نامردی بتونه براش پشت چشم نازك  كنه؛ برای همین امیدوارم خدا توان و شكیبایی و آرامشی بهمون بده كه بتونیم تنهایی ها و بي كسی ها و بحران های سنگین زندگی رو پشت سر بذاریم و سربلند بیرون بیایم...

مجال صبر تنگ آمد به یک بار             حدیث عشق بر صحرا فکندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست             مده گر عاقلی بیهوده پندم  

چنین صورت نبندد هیچ نقاش              معاذالله من این صورت نبندم

چه جان‌ها در غمت فرسود و تن‌ها         نه تنها من اسیر و مستمندم

تو هم بازآمدی ناچار و ناکام                      اگر بازآمدی بخت بلندم

گر آوازم دهی من خفته در گور                  برآساید روان دردمندم

سری دارم فدای خاک پایت                  گر آسایش رسانی ور گزندم

و گر در رنج سعدی راحت توست       من این بیداد بر خود می‌پسندم

«آهنگساز: مرتضی محجوبی / خواننده: غلامحسین بنان / دستگاه: دشتی، گوشه دیلمان»          شاعر: سعدی