تولدم مبارک !

باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خک چه کرد
هیچ یادت هست
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تک چه کرد
با سرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبنک چه کرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
 با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
خاک جان یافته است
 تو چرا سنگ شدی
تو چرا این همه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن

«رنگ شهرآشوب / تکنوازی تار: بهروز همتی / دستگاه: ماهور»                                              شاعر: فریدون مشیری

«نوروز نخستین روز است از فروردین ماه، و زین جهت روز نو نام كردند، زیرا كه پیشانی سال نو است و آنچه از پس اوست از این پنچ روز همه جشن هاست. و ششم فرودین ماه نوروز بزرگ دارند. زیرا كه خسروان بدان پنج روز حق های حشم و گروهان و بزرگان بگزاردندی و حاجت ها روا كردندی، آنگاه بدین روز ششم خلوت كردندی خاصگان را. و اعتقاد پارسیان اندر نوروز نخستین آن است كه اول روزی است از زمانه، و بدو فلك آغازید گشتن.»                                  

 ابوریحان بیرونی

حدود دو ماهی میشد یه پست درست و حسابی توی سایت نذاشته بودم، از طرفی کار زیاد و از طرفی عدم انگیزه کافی برای یه یادداشت تازه باعث شد این مدت سایت به حالت نیمه تعطیل در بیاد، شما اسمشو بذارید خواب زمستانی؛ به هر حال توی این مدت خیلی ها سراغمونو گرفتند و ثابت کردند هنوز دوستی تو دلشون زنده ست و خیلی ها هم اصلا یادی از ما نکردند ومن اینجا از هر دو گروه تشکر می کنم که گروه اول خوشحالم کردند و گروه دوم هم لطف کردند که منتی سرمون نذاشتند که مبادا نمک گیر بشیم...
سال 86 هم گذشت، چه سال پر باری بود برای من، گرچه پر از خاطرات تلخ و غم های سنگین بود اما منو ساخت، برام پر از موفقیت بود، بزرگم کرد،یادم داد، پر بارم کرد...
امسال هم لحظه تحویل سال دور سفره هفت سین ما به رسم سال گذشته همگی اعضای فامیل خونه ما جمعند، جای همه بی معرفت هایی که امسال هم  زخم رفتنشون رو دلم موند سبز و جای همه خوب هایی که باید بودند و نموندند خالی: جای مادر بزرگ پدریم خالی که هر سال نوروز دست تو کیفش میکرد و عیدی میداد و در برابر اصرار ما به نگرفتنش می گفت: " پول سیده،تبرک داره،بذار لای پولات "، جای مادر بزرگ مادریم با اون دعای قشنگ همیشگیش خالی که " خدا الهی عاقبت به خیرت کنه "، جای شوهر خاله خوبم با اون لبخند صبورانه مهربون و سکوت پر از حرفش خالی، جای دختر خاله و شوهر دختر خاله پدرم خالی که پر کشیدن هاشون اونقدر ناگهانی بود که هنوز که هنوزه هیچکدوممون باورمون نشده که نیستند، جای همگی خالی...

و امسال باز هم عید جای یه نفر از همه بیشتر خالیه، کسی که باید دستش تو دستم باشه و کنار سفره هفت سین با من بشینه، خدا میدونه کیه و کجاست  و کی از راه میرسه  اما مطمئنم توی این بهار قشنگ به هیچ مجنونی بدون لیلاش خوش نمیگذره، پس بیاین باهم دعا کنیم خدا تو این سال جدید هیچ دستی رو رها و هیچ قلبی رو تنها و هیچ مجنونی رو بی لیلا نذاره...

کو آشنای شبهای من؟ کو؟                  دیروز من کو؟ فردای من کو؟
شهزاده من ، رویای من کو؟                    کو همقبیله؟ لیلای من کو؟
وقتی نوشتم عاشقترینم                            گفتی نمیخوام تو رو ببینم
برات نوشتم یه بیقرارم                           با خنده گفتی دوستت ندارم
رو بغض ابرا نامه نوشتم                             قلبمو مهر نامه گذاشتم
با تو میگیره ترانه هام جون                  وقتی نباشی ، میمیره مجنون
چند روزه بارون داره میباره                        بوی شکستن برام میاره
میگه غزلپوش تو رو نمیخواد                       لیلای خوابت دیگه نمیاد
کو آشنای شبهای من؟ کو؟                    وقتی نباشی ، فردای من کو؟
شهزاده من ، رویای من کو؟                     کو همقبیله؟ لیلای من کو؟

«خواننده: حمیدرضا حامی شریف / آهنگساز: بابک بیات»                                 شاعر:  آزیتا قاسمی