چون خواب ناز بود که باز از سرم گذشت            نامهربان من که به ناز از برم گذشت

 چون ابر نوبهار بگریم در این چمن                   از حسرت گلی که ز چشم ترم گذشت

 منظور من که منظره افروز عالمی ست        چون برق خنده ای زد و از منظرم گذشت

آخر به عزم پرسش پروانه، شمع بزم                   آمد ولی چو باد به خاکسترم گذشت

 دریای لطف بودی و من مانده با سراب          دل آنگهت شناخت که آب از سرم گذشت

 منت کش خیال تو ام کز سر کرم                       همخوابه شبم شد و بر بسترم گذشت

جان پرورست لطف تو ای اشک ژاله، لیک               دیر آمدی و کار گل پرپرم گذشت

 خوناب درد گشت و ز چشمم فرو چکید            هر آرزو که از دل خوش باورم گذشت

 صد چشمه اشک غم شد و صد باغ لاله داغ      هر دم که خاطرات تو از خاطرم گذشت

خوش سایه روشنی است تماشای یار را            این دود آه و شعله که بر دفترم گذشت

امیر هوشنگ ابتهاج

*****

آری گذشت...  بسان نسیمی خوش بر روی برکه ای خاموش، به مانند اشکی سوزان بر گونه ای تبدار، چونان خواب شیرین نیمروز بر بستری از پر مرغان دریایی... او گذشت و من، این طفل سرا پا هراس عجول و مشتاق، ناگهان دستانش را رها شده یافتم و دوباره کودکی شدم گمگشته در پهنه شلوغ بازار مکاره دلالان عشق و طراران دل؛ دیگر هیچ نشانی از مناظر زیبا و عوالم فریبا  نبود، هر چه بود با او بود و بی او هیچ نبود؛ چه خوش باورانه دست در دست او ره در بازار می پوییدم وچه معصومانه سرمست از شوق می شدم، دریغ که یک لحظه غفلت برای یک عمر کافیست... و چه کوتاهند روزهای روشن و گرم وصال و چه بلندند شبهای تاریک و سرد فراق، گویی بر سراسر عمر عشاق پاییز خیمه زده است...

آتش عشق تو در جان خوشتر است             جان ز عشقت آتش‌افشان خوشتر است 

هر كه خورد از جام عشقت قطره‌ای               تا قیامت مست و حیران خوشتر است 

تا تو پیدا آمدی پنهان شدم                            زانكه با معشوق پنهان خوشتر است 

درد عشق تو كه جان می‌سوزدم                  گر همه زهر است از جان خوشتر است 

درد بر من ریز و درمانم مكن                         زانكه درد تو ز درمان خوشتر است 

می‌نسازی تا نمی‌سوزی مرا                      سوختن در عشق تو زان خوشتر است 

چون وصالت هیچكس را روی نیست                روی در دیوار هجران خوشتر است 

خشك سال وصل تو بینم مدام                          لاجرم در دیده طوفان خوشتر است 

همچو شمعی در فراقت هر شبی                       تا سحر عطار گریان خوشتر است