پاييز نزديكه؛ چه دلتنگم،چه بيتابم، چه غمگينم...

دلتنگم اما نمی دونم دلتنگ كی، بيتابم اما نمیدونم بيتاب چی،غمگينم اما نميدونم چه غمی؟ يا شايدم جرات جواب دادن اين سوالارو به خودم ندارم، شايدم معشوق بی همتای من از وقتی رفت جواب تمام سوالات زندگی منم با دستای هنرمندش از رو تخته سياه زندگيم پاك كرد، شايدم جواب همه سوالات من وسط همون جاده خيال انگيز و كوير داغ  گم شد. و حالا، مدتها بعد از قبول واقعيت تلخ هرگز برنگشتنش، من موندم و فقط  يه سوال بی جواب كه همه زندگيمو گرفته. برای جواب دادن به اين سوال دست به دامن خيلی ها شدم؛ اما هرچه میگذره و هر بار كه اين سوالو از موجود "ظاهرا انسان" جديدی می پرسم، جواب كه هيچ، خود سوال هم واسم پيچيده تر میشه؛ و مجبور ميشم بازهم با دستی بر قلب شكسته و دستی بر سر متحير،ازش دور شم و با چراغ دل دنبال انسان نمای ديگه ای برای جواب دادن به سوالم بگردم، اما انگار جواب اين سوال تنها پيش اون بود و بس؛ و ظاهرا حالا كه اين جواب پيدا نشدنيه منم محكومم كه تا وقتی زنده ام از همه بپرسم و جوابی براش پيدا نكنم...

اين شعر درد دل خيلی از ماست؛ راستی كدوم ما می دونيم دنبال كی هستيم؟ واقعا اون ياری كه تمام عشاق و شاعران پيش از ما اين همه ازش گفتند و شنيديم آيا واقعا نمود  زمينی داره يا فقط يه خيال ناشی از ايدآل گرايی عشاقه؟ راستی كی ميدونه سهم واقعيش برای پر كردن خلوت تنهاييش از اين دنيا كيه؟

اين شعرو هم تقديم می كنم به همه اونهايی كه ابتهاج رو می فهمند و دلشون هم مثل من واسه پاييز می تپه.

عمری به سر دویدم در جستجوی یار:

جز دسترس به وصل ویم آرزو نبود.

دادم درین هوس، دل دیوانه را به باد؛

این جستجو نبود.

هرسو، شتافتم پی آن یار ناشناس،

گاهی ز شوق، خنده زدم، گه گریستم.

بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار

مشتاق کیستم!

رویی شکفت چون گل رویا و، دیده گفت:

-"این است آن پری که زمن می نهفت رو.

خوش یافتم، که خوشتر ازین چهره ای نتافت

در خواب آرزو..."

...هر سو مرا کشید پی خویش در به در،

این خوش پسند، دیده ی زیبا پرست من.

شد راهنمای این دل مشتاق بی قرار،

بگرفت دست من.

وآن آرزوی گمشده ، بی نام و بی نشان،

در دورگاه دیده ی من جلوه می نمود.

در وادی خیال، مرا مست می دواند،

وز خویش می ربود.

ار دور می فریفت دل تشنه ی مرا؛

چون بحر، موج می زد و لرزان چو آب بود.

وانگه که پیش رفتم ، با شور و التهاب،

دیدم سراب بود!

بیچاره من، که از پس این جستجو، هنوز

می نالد از من این دل شیدا که:

-" یار کو؟

کو آنکه جاودانه مرا می دهد فریب؟

بنما کجاست او!..."

 بعد از 2هفته تلاش شبانه روزی  بالاخره امروز، به يمن روز اول ماه مبارك رمضان، سايت " دل گفت " به طور کلی از بلاگفا جدا شد و استقلال پیدا کرد.

منظورم از استقلال اینه که بعد از این پایگاه داده ها و آرشیو مطالب سایت هم از روی هاست خود سایت برداشت می شن وتبعا هیچ تبلیغی هم دیگه از طرف هیچ سایتی اعمال نمیشه. به همراه این اتفاق امکانات اصلی سایت هم بیشتر شده، یکی ازاونها موتور جستجوی داخلی سایته که چون اختصاصی شده از موتور جستجوی گوگل سریعتر و بهتر عمل می کنه و میشه با اون به تمامی مطالب سایت به طور دقیق دسترسی پیدا کرد، به عنوان مثال کاربرا میتونن با استفاده از جستجوگر سایت به جستجوی نام شاعر مورد علاقه یا حتی شعر دلخواهشون در مطالب سایت بپردازن. از امکانات دیگه اضافه شده به سایت میشه به ایجاد آرشیو موضوعی اشاره کرد که خیلی هارو در دسترسی به مطالب کمک می کنه. همچنین امکان پاسخ دهی نویسنده به نظرات کاربران در زیر هر نظر و همچنین امکان شرکت دادن دیگر افراد برای نوشتن مطلب در سایت از امکانات جدید اضافه شده به سایته، همچنين در تمام عكسهای سايت هم يه بازبينی كلی انجام دادم وهمه عكس های بی كيفيت يا نا مربوط رو حذف و جايگذين كردم و تماما روی سرور سايت گذاشتم كه ديگه استقلال سايت كامل باشه.

ضمنا آدرس وبلاگ قبلی (www.MBadiee.Blogfa.com)  هم  تا چند وقت دیگه به کلی ازسیستم بلاگفا حذف میشه و نيز قابل توجه كه آدرس ايميل سايت دل گفت هم بهinfo@delgoft.com تغيير پيدا كرده.

اینجا جا داره از آقای مهندس جلالی وهمسرشون خانم مهندس سینکی و خانم مهندس عطایی هم تشکر ویژه کنم که مطمئنا وجود این سایت بدون کمک این افراد امکان پذیر نبود و نيزعرض تشكر ويژه از خانم صادقی برای كمك در تهيه آرشيو جديد عكسها كه خيلی مفيد بود. 

 در آخر از خوانندگان گرامی خواهش می كنم به آرشيو مطالب قبلی نوشته شده در سايت هم سر بزنند  و نظر خودشونو در مورد مطالب قبلی سايت هم بگن ،همچنين پاسخ نويسنده به نظرشونو هم بعدا از طريق همون قسمت نظرات سايت پيگيری كنن.

پس منتظر نظراتتون در جهت رفع اشکالها و هرچه بهتر ساختن سایت هستم.