گفتم بهار؟!

خنده زد و گفت:"ای دریغ! دیگر بهار رفته نمی آید"

گفتم پرنده؟!

یعنی چی شد که به اینجا رسیدیم؟  تقصیر کی بود؟  آیا همیشه همه چیز همون جوره که ما فکر می کنیم؟  یا چیزایی هم هست که ما نمی دونیم؟  شاید از نظر دیگران ما هم مقصر باشیم؟  شایدم حرفای دیگران ارزش شنیدن داشته و ما هیچوقت نشنیدیم؟  نمی دونم...  من که دیگه حتی به چشمام هم اعتماد ندارم، فقط نمیدونم چرا با وجود این همه خاطره بد از خیلی ها، باز هم با شنیدن این آهنگ دلم گرفت...

گاهی فکر می کنم چقدر شرح حال حمید با من نزدیک بوده،راستی چی میشه که آدما اینقدر زود از یادها میرن و فراموش می شن؟ چرا ما آدما فقط وقتی دیگرانو می شناسیم که کارمون پیششون گیره؟ فارغ از اینکه چقدر دل میسوزونه قلبی که مثل باد خاطراتو فراموش می کنه... چه امیدها و آرزوهایی داریم اونوقت چه زود از خاطره ها محو می شیم، چه زود می میریم، چه زود از یادها میریم...

از خاطرات چه شد كه فراموش شد حمید؟
با درد و رنج و غصه همآغوش شد حمید

مُرد آرزوی وصل تو ای یار در دلش
در ماتم امید سیه پوش شد حمید 

 چون شمع نیمسوخته در رهگذار باد
از خشم پرخروش تو خاموش شد حمید

نی اهرمن به یاد وی و نه فرشته ای
از یاد روزگار هم فراموش شد حمید

 
بگشای لب بگوی حدیثی ز شور عشق
سر تا به پا به گفته تو گوش شد حمید

 
با چشم نیم مست تو جای سوال نیست
 دانند مرد و زن ز چه مدهوش شد حمید

می گفت : دل به دام شب زلف كی دهم ؟
آخر اسیر صبح بناگوش شد حمید

 
سودابه وار تهمت بی جا به او مزن
درشعله های قدس سیاووش شد حمید

                                                                           شاعر: حمید مصدق

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
 پرده  خلوت این غمكده بالا زد و رفت 

 كنج تنهایی ما را به خیالی خوش كرد
 خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

 درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
 آتش شوق دراین جان شكیبا زد و رفت 

ای زندگی تن و توانم همه تو      جانی و دلی ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی از آنی همه من           من نیست شدم در تو از آنم همه تو

                                                                                                                             مولانا

امروز استاد شجریان ۶۶ ساله میشه، می خوام بهش بگم مونس همه دورانهای من،استاد عشق و زندگی وآواز: "محمد رضا ": تولدت مبارک... 

 تنیده یاد تو در تار و پودم

بود لبریز از عشقت وجودم

تو بودم کردی از نابودی و با مهر پروردی

 فدای نام تو بود و نبودم

به هر مجلس به هر زندان، به هر شادی به هر ماتم

به هر حالت که بودم با تو بودم

تو بودم کردی از نابودی و با مهر پروردی

 فدای نام تو بود و نبودم

اگر مستم اگر هشیار،اگر خوابم اگر بیدار

به سوی تو بود روی سجودم

تنیده یاد تو در تار و پودم

بود لبریز از عشقت وجودم...

                                                                                        شاعر: ابوالقاسم لاهوتی