كفش هایم كو؟!
چه كسی بود صدا زد : سهراب ؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ
مادرم در خواب است
 و منوچهر و پروانه و شاید همه مردم شهر
شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد
ونسیمی خنك از حاشیه سبز پتو خواب مرا می روبد
بوی هجرت می آید
 بالش من پر آواز پر چلچله ها ست
صبح خواهد شد
و به این كاسه آب
 آسمان هجرت خواهد كرد
 باید امشب بروم
 من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم
 حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد
هیچ كس زاغچه ای را سر یك مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یك ابر دلم میگیرد
 وقتی از پنجره می بینم حوری
دختر بالغ همسایه
 پای كمیابترین نارون روی زمین
فقه می خواند
چیزهایی هم هست لحظه هایی پر اوج
مثلا شاعره ای را دیدم
 آنچنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش
آسمان تخم گذاشت
 و شبی از شب ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور چند ساعت راه است ؟
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را
 كه به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
 كه درختان حماسی پیداست
رو به آن وسعت بی واژه كه همواره مرا می خواند
یك نفر باز صدا زد : سهراب
كفش هایم كو؟!

                                                                           شاعر: سهراب سپهری

مرا با سوز جان بگذار و بگذر
اسير وناتوان بگذار و بگذر

 
چو شمعی سوختم از آتش عشق
مرا آتش به جان  بگذار و بگذر

 
 دلی چون لاله بی داغ غمت نيست
 بر اين دل هم نشان بگذار و بگذر

 مرابا يك جهان اندوه جانسوز
تو ای نامهربان بگذار و بگذر

 
 دوچشمی را كه مفتون رخت بود
 كنون گوهرفشان بگذار و بگذر

 
درافتادم به گرداب غم عشق
مرا در اين ميان بگذارو بگذر

 به او گفتم حميد از هجر فرسود
به من گفتا : جهان بگذار و بگذر

                                                                          شاعر: حمید مصدق

امشب تمام خويش را از غصه پرپر ميكنم
گلدان زرد ياد را با تو معطر ميكنم

 
 تو رفته اي و رفتنت يك اتفاق ساده نيست
ناچار اين پرواز را اين بار باور ميكنم

همه شب نالم چون نی،که غمی دارم،که غمی دارم...

دل و جان بردی اما،نشدی یارم،یارم...

با ما بودی،بی ما رفتی...

چو بوی گل به کجا رفتی؟

تنها ماندم،تنها رفتی...

چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود

دور از یارم،خون می بارم

فتادم از پا، به نا توانی،اسیر عشقم،چنان که دانی

رهایی از غم،نمی توانم،تو چاره ای کن،که می توانی

گر ز دل برآرم آهی آتش از دلم خیزد

چون ستاره از مژگانم اشک آتشین ریزد

چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود

دور از یارم،خون می بارم

نه حریفی تا با او غم دل گویم

نه امیدی در خاطر که تو را جویم

ای شادی جان،سرو روان،کز بر ما رفتی

از محفل ما،چون دل ما،سوی کجا رفتی؟

تنها ماندی، تنها رفتی

به کجایی غم گسار من؟  فغان زار من بشنو و باز آ، باز آ

از صبا حکایتی ز روزگار من بشنو و باز آ

باز آ... سوی رهی

چون روشنی از دیده ما رفتی

با غافله باد صبا رفتی

تنها ماندی، تنها رفتی...

                                                               شاعر: رهی معیری

                                                                              (خواننده: استاد غلامحسین بنان)

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آن چه می پنداشتیم

تا درخت دوستی کی بر دهد

حالیا رفتیم و تخمی كاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها داشتیم

شیوه چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط كردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتیم

نكته‌ها رفت و شكایت كس نكرد

جانب حرمت فرونگذاشتیم

گفت خود دادی به ما دل حافظا

ما محصل بر كسی نگماشتیم

شاعر: حافظ                                                                            

یادش بخیر اون روزایی که  تازه نوشتن این وبلاگو شروع کردم،یادش بخیر، چه شوقی برای به روز کردنش داشتم و چقدر برای پیدا کردن یه شعر تازه به این در و اون در می زدم... به خیالم فکر کردم شاید این طوری بتونم حرفای دلمو بزنم ، شایدم با این کار خواستم به یکی نشون بدم که چقدردوسش دارم ،آخ  چه حرفای تلخی که نشنیدم و چه فحشها که نخوردم، یه عده هم که نمی تونستن حقیقت این حرفارو، یا شایدم حقیقت این عشقو بپذیرن یا درک کنن، از حرفام خیلی دلخور می شدن و مدام سرزنشم می کردن، یه عده هم که دیگه خیلی از خود راضی بودن این حرفارو بی خود و بی جهت به خودشون می گرفتن و حال می کردن،البته این میون یه عده هم از افراد بی طرف ابراز لطف کردن و منو مورد تشویق قرار دادن، اما آخرش یه عده نامرد تر از همه هم پیدا شدن که نتونستن زیبایی این عشقو تحمل کنن و با پستی های خودشون دیگرانم به لجن کشیدن و باعث شدن کار به اینجا بکشه...

و حالا، فقط به خاطر توضیحی که یکی از دوستان ازم خواسته بود این مطلبو می نویسم و پرونده درددل هارو به کلی می بندم، دوستای عزیزم،دشمنای نامردم ، کاری که نباید می شد شد، بازهم خنجر خوردم، بازهم تنهاتر شدم و بازهم  آتیش یه عشق دیگه زیر چکمه های نفرت و کینه و شک،له شد و به خاکسترحسرت تبدیل شد...

منم دیگه هیچ درد دلی از خودم نمی نویسم،دیگه رفتم که مثل سابق لال بشم وبه کسی هم زحمت ندم،نه زحمت دلخوری و قهر، نه زحمت دشمنی و نامردی و نه زحمت تعریف و تمجید بی خودی... اونکه باید بفهمه نفهمید،اونی که باید کمک کنه نکرد و اونی که باید مردونگی کنه از پشت خنجر زد...

ازحالا به بعد فقط شعر می نویسم، اونم تا زمانی که باز نامردی  از راه نرسیده باشه که بدش بیاد ودست به کار بشه بشه... که ولله این هم به خاطرهمون ته مونده خاطرات تاریک گذشته س و اگه اون خاطرات نبود،این شعرا هم تموم شده بود...

از همین جا به همه دوستان ودشمنان خسته نباشید می گم و همشونو به خدای بزرگ می سپرم،وعده همه تون پیش دادگاه خدا،،،اصلا  منو چه به عشق؟ منو چه به صحبت؟ منو چه به درد دل؟ جای من همون کنج خاطرات بود و بس...

شکستن سکوت بزرگترین گناه همه عمر من بود، خودمو هرگز برای این اشتباه نمی بخشم.

باز من و خلوت و دلواپسی

باز دل و همه همه ی بی كسی

كیست به غربت چو من دلشده ؟

كیست چو من عاشق و دل واشده ؟

من غزل سبز جنون دلم

عاشق نرجس گل بی حاصلم

عاشقم و دل شده ی موی تو

كی رسم آخر به سر كوی تو

باز دلم هلهله سر می كند

با تو ازاین كوچه سفر می كند

گشتم از این قافله من سخت دور

مانده ام از عشق تو كنج تنور

باز تو رفتی و دلم تنگ توست

شیشه ی قلبم زده بر سنگ توست

كم تو بزن بر دل تنگم شرر

عاشقم و لیك نداری خبر

تا دم آخر به كنار تو ام

مونس شبها و نگار تو ام

عمر من و یاد تو همزاده اند

شانه ی عشقی به درت ساده اند

مرگ من و عشق تو پایان راه

تاشوی راحت تو بگو یك دعاه

                                                                         شاعر: سید محمدرضا آقاسی؟