اگرعاشق باشی می گن احمقه،اگه عاشق نباشی می گن سنگ دله،اگه به همه محبت کنی می گن خره،اگه به هیچ کس محبت نکنی می گن بخیله،اگه با یک نفر بمونی می گن بی عرضه س ،اگه هم زمان با چند نفر باشی می گن هوس بازه... خلاصه که روزگار غریبیست! ...

دهانت را می بویند

مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را می بویند، مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبیست نازنین

روزگار غریبیست

وعشق را کنار تیرک راه بند تازیانه میزنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

و در این بن بست کج وپیچ

سرما آتش را به سوختوار سرود وشعر فروزان میدارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگارغریبیست

آن که بر در میکوبد شباهنگام، به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنان قصابانند بر گذر گاه ها، مستقر با کنده و ساتوری خون آلود

وتبسم را بر لبها جراحی می کنند وترانه را بر دهان

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

ابلیس پیروز مست

سورعزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبیست

                                                                                                     شاعر: احمد شاملو

چند وقته شمار زیادی از اطرافیانم با خوندن شعرها و درد و دل های من توی این سایت به روشهای مختلف منو سرزنش می کنن یا شدیدا مورد ترحم و دلسوزی قرار میدن یا با آرزو ها و نصیحت های عجیب و غریب، سعی در اصلاح روش زندگی من دارن، البته من از همگی اونا ممنون و متشکرم، همین که وقت می گذارید و می خونید و نظر میدید خودش کلی ارزش داره، امایه وقتایی خیلی دلم می خواد یک نفر از اونها که این حرفارو به من می زنن، بیاد و یه مدت کوتاه دقیقا در شرایط من باشه و ببینه میشه بهتر از این بود؟ یا با این روحیه ای که من دارم آیا می تونه روشی غیر از روش زندگی من انتخاب کنه؟!

تمام حرف من اینه که به خدا همه ما میدونیم خوب چیه و بهتر کدومه، تفاوت بنز و ژیانو همه می دونن، فرق بین کرکس و طاووسو همه درک می کنن، همه ما بهترین هارو می شناسیم، می خواهیم، آرزو میکنیم، اما آیا مثلا کسی که حقوقش ماهی ۱۰۰هزار تومنه چون ماشین  زیر پاش بنز الگانس نیست دلیل بر اینه که نمی فهمه بنز الگانس ماشین خوبیه؟ خوب معلومه که این طور نیست...

میخوام بگم گاهی شرایط مادی و معنوی و... زندگی، آدمو از ایده آل هاش دور می کنن و به طور کلی باعث میشن آدما چیزی غیر از اون بهترینِ آرمانی شون باشن، نبایدعلتشو پرسید، نباید سرزنششون کرد، نباید براشون ترحم کرد یا ازشون خشمگین شد، نباید... البته مخالف بعضی نصایح و انتقال تجربه های دوستانه نیستم اما متاسفانه این جور حرفا کمتر شنیده می شن.

و حرف آخرم توی این پُست اینه که سخت ترین عذاب دنیا اونه که کسی رو به شدید ترین مجازات ها محکوم کنن، اما بهش نگن به کدوم گناه و چرا؟!؟  و برای خیلی از آدما این دردیه که نه میشه گفت نه میشه تحمل کرد... 

چه بد كردم؟ چه شد؟ از من چه دیدی؟           كه ناگه دامن از من دركشیدی

چه افتادت كه از من برشكستی؟                    چرا یكبارگی از من رمیدی؟

به هر تردامنی رخ می‌نمایی                           چرا از دیده من ناپدیدی؟

تو را گفتم كه: مشنو، گفت بد گوی              علی‌رغم من مسكین شنیدی

مرا گفتی: رِسَم روزیت فریاد                   عفا الله نیك فریادم رسیدی!

دمی از پرده بیرون آی، باری                    كه كلی پرده صبرم دریدی

هم از لطف تو بگشاید مرا كار                 كه جمله بستگی‌ها را كلیدی

نخستم برگزیدی از دو عالم                 چو طفلی در برم می‌پروریدی

لب خود بر لب من می‌نهادی                  حیات تازه در من می‌دمیدی

خوشا آن دم كه با من شاد و خرم            میان انجمن خوش می‌چمیدی

ز بیم دشمنان با من نهانی                  لب زیرین به دندان می‌گزیدی

چو عنقا، تا به چنگ آری مرا باز            ورای هر دو عالم می‌پریدی

مرا چون صید خود كردی، به آخر              شدی با آشیان و آرمیدی

تو با من آن زمان پیوستی، ای جان         كه بر قدم لباس خود بریدی

از آن دم بازگشتی عاشق من           كه در من روی خوب خود بدیدی

من ار چه از تو می‌آیم پدیدار            تو نیز اندر جهان از من پدیدی

مراد تو منم، آری، ولیكن            چو وابینی تو خود، خود را مریدی

گزیدی هر كسی را بهر كاری                 عراقی را برای خود گزیدی

                                                                               شاعر: عراقی

همون طور که می دونید الان مدتیه که این وبلاگو به روز نمی کنم و علتش اینه که این روزا شدیدا درگیر کار و مشغله های فکری اطرافم هستم و فرصتی برای پیدا کردن شعری که گویای احساسم باشه پیدا نکردم... وچون این وبلاگ حقیقتا همیشه انعکاس درد دل ها و احساس واقعی من در لحظه های نوشتن پست هاش بوده،الان بهترین زمان برای نوشتن این شعر بود و این شعر اونقدر گویا و دقیقه که اصلا نیازی به توضیح اضافه نیست...

تو را می خواهم و دانم كه هرگز
 به كام دل در آغوشت نگیرم

 
تویی آن آسمان صاف و روشن
من این كنج قفس مرغی اسیرم

                                                                        شاعر: فروغ فرخزاد