این هم کار زیبایی از خواننده گرامی" حسین فاطمی" که لطف کردند و این شعر قشنگو برامون فرستادند:

آتش نفسا! رقص تو در دود قشنگ است
چون شرم، كز آن مشرق مقصود قشنگ است

با آن همه نازى كه گلاب تو بر افروخت
رسوايى عطر از نفس عود قشنگ است

با زخم مدارا نكن، اين رسم بلا نيست
اين ولوله با زخم نمك سود قشنگ است

گفتى كه خوشم ز آنچه كه فرمود حبيبم
اى بى خبر! او آنچه نفرمود قشنگ است

اى كوزه به دوش! اين همه تأخير روا نيست
گل كن، كه گل تازه لب رود قشنگ است

                                                                          حسین فاطمی 

فراخوان عمومی

  بدین وسیله از تمامی دوستانی که مایلند اشعار مورد علاقه آنها در این سایت با نام خودشان منتشر شود تقاضا می شود که آثار خود را همراه با نام و آدرس ایمیل خودشان ونیز نام شاعر آن اثر، به صورت فایل MS Word  ( با پسوند .doc) به آدرس ایمیل نویسنده سایت:

(MBadiee@Gmail.com) ارسال نمایند تا در اولین فرصت ممکن در این سایت به نمایش عموم در آید.

                                                                                متشکرم

نمی دونم الان کجاست و چیکار می کنه اما اینو می دونم که جاش خیلی خیلی خالیه...

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون...

دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون...

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون...

ببار ای ابر بهار
با دلُم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماهُ دادن به شبهای تار ای بارون...

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون...

دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون...

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون...

با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون...

                                                                 شاعر: محمد علی معلم

تو رفتی و نفس گرم عاشقان با من
ستاره سوختگانند مهربان با من

یك شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون اشكی كه بر جانی فتاد

شعله تا سرگرم كار خویش شد
هر نی ای شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت: كاین آشوب چیست؟
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟

گفت آتش بی سبب نه افروختم
دعوی بی معنیت را سوختم

زان كه می گفتی نی ام با صد نمود
همچنان در بند خود بودی كه بود

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

                                                                                           شاعر: مجذوب علیشاه

بدون شک استاد شجریان معجزه بی نظیر دوران ماست که خوانندگان سنتی فعلی ما اکثرشون به نوعی وامدار او و صدای ملکوتیش هستند، گاهی با خودم فکر می کنم که اگه صدای استاد نبود من با شبای تنهایی چطور کنار می اومدم؟... یکی از دوستای عزیزم چند روز پیش ازم پرسید  وقتی آهنگای استادو گوش می کنی یاد کدوم معشوق تو ذهنت زنده می شه؟  با خودم گفتم اگر بهش بگم یاد خود استاد بهم می خنده؛  برای همین بهتر دیدم سکوت کنم...

این شعر از اشعار بی همتای مولای بلخه که گفته ميشه آخرين شعر ايشون هست و در بستر بيماری و مرگ خطاب به پسرش سروده شده، كه البته باز هم با صدای استاد برای من معنا پیدا کرد. اجرای این تصنیف تا جایی که من میدونم برای اولین و آخرین بار در آخرین کنسرت استاد  در آذرماه سال گذشته انجام شده  و هنوزم آلبومش به بازار نیومده، اما من چون من افتخار حضور در اون کنسرتو داشتم دیدم هرچقدرم از زیبایی کار تعریف کنم  بازهم حق مطلب ادا نمی شه،  برای همین با کسب اجازه از حضرت استاد شعر زيبای اونو پایین قرار دادم تا شیفتگانش ببينن و لذت ببرن، شاید این کار باعث بشه جوونایی که هنوز با استاد آشنایی کافی ندارن بعدها که آلبومش وارد بازار شد تهیه کنن و با آبروی آواز ایران بیشتر آشنا بشن...

رو سر بنه به بالين تنها مرا رها كن

ترك من خراب شبگرد مبتلا كن

ماييم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهي بيا ببخشا خواهی برو جفا كن

از من گريز تا تو هم در بلا نيفتی

بگزين ره سلامت ترك ره بلا كن

بر شاه خوبرويان واجب وفا نباشد 

ای زردروی عاشق تو صبر كن وفا كن

دردی است غير مردن آن را دوا نباشد

پس من چگونه گويم كاين درد را دوا كن

در خواب دوش پيری در كوی عشق ديدم

با دست اشارتم كرد كه عزم سوی ما كن

گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد

از برق اين زمرد هی دفع اژدها كن

بس كن كه بيخودم من ور تو هنرفزايی

تاريخ بوعلی گو تنبيه بوالعلا كن

                                                                                                                             شاعر: مولانا

این روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه 
درد تموم عاشقا پای كسی نشستنه

اما نه فكر كه میكنم این كار یه كار ساده نیست
انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نیست

                                                                            شاعر: مریم حیدرزاده