بسترم
صدف خالی یك تنهایی است
و تو چون مروارید
گردن آویز كسان دگری ...

                                                            شاعر: هوشنگ ابتهاج

من فكر می كنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه
گرم و سرخ؛

احساس می كنم
در بدترین دقایق این شام مرگزای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین؛
احساس می كنم
در هر كنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین؛

آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز
در بركه های آینه لغزیده تو به تو!
من آبگیر صافیم، اینك! به سحر عشق؛
از بركه های آینه راهی به من بجو!

من فكر می كنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد:
احساس می كنم
در چشم من
به آبشر اشك سرخگون
خورشید بی غروب سرودی كشد نفس؛

احساس می كنم
در هر رگم
به تپش قلب من
كنون
بیدار باش قافله یی می زند جرس.

آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه
گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر کشیدم از آستان یاس:
(( - آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم! ))

                                                                         شاعر: احمد شاملو

دیگری اینهمه بیداد به عاشق نكند 

قصد آزردن یاران موافق نكند 

مدتی شد كه در آزارم و می‌دانی تو 

به كمند تو گرفتارم و می‌دانی تو 

از غم عشق تو بیمارم و می‌دانی تو 

داغ عشق تو به جان دارم و می‌دانی تو 

خون دل از مژه می‌بارم و می‌دانی تو 

از برای تو چنین زارم و می‌دانی تو 

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز 

از تو شرمنده یك حرف نبودم هرگز 

مكن آن نوع كه آزرده شوم از خویت 

دست بر دل نهم و پا بكشم از كویت 

گوشه‌ای گیرم و من بعد نیایم سویت 

نكنم بار دگر یاد قد دلجویت 

دیده پوشم ز تماشای رخ نیكویت 

سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت 

بشنو پند و مكن قصد دل‌آزرده خویش 

ورنه بسیار پشیمان شوی از كرده خویش 

چند صبح آیم و از خاك درت شام روم؟

از سر كوی تو خودكام به ناكام روم؟

صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم 

از پیت آیم و با من نشوی رام روم 

دور دور از تو من تیره سرانجام روم 

نبود زهره كه همراه تو یك گام روم 

كس چرا اینهمه سنگین دل و بدخو باشد؟ 

جان من این روشی نیست كه نیكو باشد 

از چه با من نشوی یار چه می‌پرهیزی؟ 

یار شو با من بیمار چه می‌پرهیزی؟ 

چیست مانع ز من زار چه می‌پرهیزی؟ 

بگشا لعل شكر بار چه می‌پرهیزی؟

حرف زن ای بت خونخوار چه می‌پرهیزی؟ 

نه حدیثی كنی اظهار چه می‌پرهیزی؟ 

كه تورا گفت به ارباب وفا حرف مزن؟ 

چین بر ابرو زن و یك بار به ما حرف مزن؟ 

درد من كشته شمشیر بلا می‌داند 

سوز من سوخته داغ جفا می‌داند 

مسكنم ساكن صحرای فنا می‌داند 

همه كس حال من بی سر و پا می‌داند 

پاكبازم هم كس طور مرا می‌داند 

(عاشقی همچو منت نیست خدا می‌داند) 

چاره من كن و مگرار كه بیچاره شوم 

سر خود گیرم و از كوی تو آواره شوم 

از سر كوی تو با دیده تر خواهم رفت 

چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت 

تا نظر می‌كنی از پیش نظر خواهم رفت 

گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت 

نه كه این بار چو هر بار دگر خواهم رفت 

نیست بازآمدنم باز اگر خواهم رفت 

از جفای تو من زار چو رفتم ، رفتم 

لطف كن لطف كه این بار چو رفتم ، رفتم 

چند در كوی تو با خاك برابر باشم؟ 

چند پا مال جفای تو ستمگر باشم؟

چند پیش تو ، به قدر از همه كمتر باشم 

از تو چند ای بت بدكیش مكدر باشم 

می‌روم تا به سجود بت دیگر باشم 

باز اگر سجده كنم پیش تو كافر باشم 

خود بگو كز تو كشم ناز و تغافل تا كی؟ 

طاقتم نیست از این بیش تحمل تا كی؟ 

سبزه دامن نسرین ترا بنده شوم 

ابتدای خط مشكین ترا بنده شوم 

چین بر ابرو زدن و كین ترا بنده شوم 

گره ابروی پرچین ترا بنده شوم 

حرف ناگفتن و تمكین ترا بنده شوم  

طرز محبوبی و آیین ترا بنده شوم 

الله ، الله ، ز كه این قاعده اندوخته‌ای؟

كیست استاد تو اینها ز كه آموخته‌ای؟

اینهمه جور كه من از پی هم می‌بینم 

زود خود را به سر كوی عدم می‌بینم 

دیگران راحت و من اینهمه غم می‌بینم 

همه كس خرم و من درد و الم می‌بینم 

لطف بسیار طمع دارم و كم می‌بینم 

هستم آزرده و بسیار ستم می‌بینم 

خرده بر حرف درشت من آزرده مگیر 

حرف آزرده درشتانه بود ، خرده مگیر 

آنچنان باش كه من از تو شكایت نكنم 

از تو قطع طمع لطف و عنایت نكنم 

پیش مردم ز جفای تو حكایت نكنم 

همه جا قصه درد تو روایت نكنم 

دیگر این قصه بی حد و نهایت نكنم 

خویش را شهره هر شهر و ولایت نكنم 

خوش كنی خاطر وحشی به نگاهی سهل است 

سوی تو گوشه چشمی ز تو گاهی سهل است

                                                                              شاعر: وحشی بافقی

عشق آدمارو می سازه، برای همینه که حتی عذابشم قشنگه، البته به این امید که یه در آخر بتونه راهی به دل معشوق باز کنه نه اینکه أخر این راه، فقط نا امیدی باشه واین عذاب باعث نابودی عاشق بشه...چون تلخ ترین عذاب دنیا اینه که عاشقی بدونه عشقش راه به هیچ جا نداره...

ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من 

جور مكن كه بشنود شاد شود حسود من 

بیش مكن تو دود را شاد مكن حسود را 

وه كه چه شاد می شود از تلف وجود من 

تلخ مكن امید من ای شكر سپید من 

تا ندرم ز دست تو پیرهن كبود من 

دلبر و یار من تویی رونق كار من تویی 

باغ و بهار من تویی بهر تو بود بود من 

خواب شبم ربوده‌ای مونس من تو بوده‌ای 

درد توام نموده‌ای غیر تو نیست سود من 

جان من و جهان من زهره آسمان من 

آتش تو نشان من در دل همچو عود من 

جسم نبود و جان بدم با تو بر آسمان بدم 

هیچ نبود در میان گفت من و شنود من

                                                                                   شاعر: مولانا 

نگارینا دل و جانم ته داری                           همه پیدا و پنهانم ته داری

نمیدونم که این درد از که دیرم                   همین دونم که درمانم ته داری

بابا طاهر 

روزگار بازی های عجیبی با آدما می کنه، گاهی تمام سرنوشت عاشق به دست یه تصمیم یار می اندازه، یعنی تمام امید ها و آرزوهای آدمارو وابسته به اماها و اگرها می کنه...

این شعر از اشعار زیبای رند خلوت نشین ادب پارسیه، و بازهم من توسط اجرای زیبای استاد شجریان با این شعر آشنا شدم:

همای اوج سعادت به دام ما افتد

اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب وار براندازم از نشاط كلاه

اگر ز روی تو عكسی به جام ما افتد

شبی كه ماه مراد از افق طلوع کند

بود كه پرتو نوری به بام ما افتد؟!

ملوک را چو ره خاکبوس این در نیست

كی التفات مجال سلام ما افتد

چو جان فدای لبت شد خیال می‌بستم

كه قطره‌ای ز زلالش به كام ما افتد

خیال زلف تو گفتا كه جان وسیله مساز

كز این شكار فراوان به دام ما افتد

ز خاك كوی توهردم كه دم زند حافظ

نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی

بود كه قرعه دولت به نام ما افتد

                                                                                         شاعر: حافظ