این شعرو که باز هم از کارهای زیبای استاد شجریان در دستگاه ماهور(گوشه چهارباغ) بوده تقدیم می کنم به همه عشاقی که فقط یه نیم نگاه از طرف عشقشون براشون کافیه تا براش جون بدن، اما دریغ که...

چه شود به چهره زرد من نظری برای خدا كنی 
 
كه اگر كنی همه درد من به یكی نظاره دوا كنی 
 
 
تو شهی و كشور جان تو را، تو مهی و جان جهان تو را 
 
ز ره كرم چه زیان تو را كه نظر به حال گدا كنی 
 
 
ز تو گر تفقد و گر ستم، بود آن عنایت و این كرم 
 
همه از تو خوش بود ای صنم، چه جفا كنی چه وفا كنی 
 
 
همه جا كشی می لاله گون ز ایاغ مدعیان دون 
 
شكنی پیاله ما كه خون به دل شكسته ما كنی 
 
 
تو كمان كشیده و در كمین، كه زنی به تیرم و من غمین 
 
همه غمم بود از همین، كه خدا نكرده خطا كنی 
 
 
تو كه هاتف از برش این زمان، روی از ملامت بیكران 
 
قدمی نرفته ز كوی وی، نظر از چه سوی قفا كنی  

                                                                                                  شاعر: هاتف اصفهانی
 

تو ای شكوهمند من
شكوه دلپسند من
 تو آن ستاره بوده ای
 كه مهر آسمان شدی
 ز مهر برتر آمدی
فراز كهكشان شدی
به دره ها نگاه كن
به ژرف دره ها نگر
به تكه سنگهای سرد
به ذره ها نگاه كن
به من بتاب
 كه سنگ سرد دره ام
كه كوچكم،كه ذره ام
به من بتاب
 مرا ز شرم مهر خویش آب كن
 مرا به خویش جذب كن
مرا هم آفتاب كن.

                                                                                  شاعر: حمید مصدق

این شعرو تقدیم می کنم به تمامی عشاقی که نهایت آرزو و امیدشون، اینه که پایان راه نا معلوم سرنوشت، وصل دلدار باشه:

خوشا دردی كه درمانش تو باشی

خوشا راهی كه پایانش تو باشی

خوشا چشمی كه رخسار تو بیند

خوشا ملكی كه سلطانش تو باشی

خوشا آن دل كه دلدارش تو گردی

خوشا جانی كه جانانش تو باشی

خوشی و خرمی و كامرانی

كسی دارد كه خواهانش تو باشی

چه خوش باشد دل امیدواری

كه امید دل و جانش تو باشی

همه شادی و عشرت باشد، ای دوست

در آن خانه كه مهمانش تو باشی

گل و گلزار خوش آید كسی را

كه گلزار و گلستانش تو باشی

چه باك آید ز كس  آن را كه او را

نگهدار و نگهبانش تو باشی

مپرس از كفر و ایمان بی‌دلی را

كه هم كفر و هم ایمانش تو باشی

مشو پنهان از آن عاشق كه پیوست

همه پیدا و پنهانش تو باشی

برای آن به ترك جان بگوید

دل بیچاره، تا جانش تو باشی

عراقی طالب درد است دایم

به بوی آنكه درمانش تو باشی

                                                                                        شاعر:عراقی

بعضی وقتها برای عشاق، غم عشق از خود عشق عزیزتر میشه و هدف اصلی عاشق، به چیزی فراتر از وصل معشوق معطوف میشه، در نتیجه برای او، همین که با غم معشوق خوش باشه کافیه.

 در این مورد هیچ نمونه ای زیباتر از کلام زیبای شاعر عرفان و اندیشه پیدا نکردم:

بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمی‌دانم

كه شادی در همه عالم ازین خوشتر نمی‌دانم

گر از عشقت برون آیم به ما و من فرو نایم

ولیكن ما و من گفتن به عشقت در نمی‌دانم

ز بس كاندر ره عشق تو از پای آمدم تا سر

چنان بی پا و سرگشتم كه پای از سر نمی‌دانم

به هر راهی كه دانستم فرو رفتم به بوی تو

كنون عاجز فرو ماندم رهی دیگر نمی‌دانم

 دلی کاو بود همدردم چنان گم گشت در دلبر

که بسیاری نظر کردم دل از دلبر نمی دانم

به هشیاری می از ساغر جدا كردن توانستم

كنون از غایت مستی می از ساغر نمی‌دانم

به مسجد بتگر از بت باز می‌دانستم و اكنون

درین خمخانه  رندان بت از بتگر نمی‌دانم

چو شد محرم ز یك دریا همه نامی كه دانستم

درین دریای بی نامی دو نام‌آور نمی‌دانم

یكی را چون نمی‌دانم سه چون دانم كه از مستی

یكی راه و یكی رهرو یكی رهبر نمی‌دانم 

كسی كاندر نمكسار اوفتد گم گردد اندر وی

من این دریای پر شور از نمك كمتر نمی‌دانم

دل عطار انگشتی سیه رو بود و این ساعت

ز برق عشق آن دلبر بجز اخگر نمی‌دانم

شاعر:عطارنیشابوری                                                                                

این شعر یکی از شعرهای زیبای استاد سخن پارسیه، که در اون به ما یادآور میشه این تصور که پروانه نماد عاشقترین موجود عرفان ایرانیه، درست نیست و اگر دقیقتر نگاه کنیم متوجه میشیم عاشق حقیقی اونیه که برعکس پروانه، بدون های و هوی، با آرامش تمام ایستاده و سوختن وجودشو نظاره می کنه و هیچی نمیگه ، تا زمانی که کاملا از بین بره و خاموش بشه...

این شعرو تقدیم میکنم به تمام شمعهایی که میسوزن اما هیچوقت هیچ اسمی ازشون به میون نمیاد: 

شبی یاد دارم که چشمم نخفت                          شنیدم که پروانه با شمع گفت:

که من عاشقم گر بسوزم رواست               تورا اینچنین سوز و زاری چراست؟

بگفت: ای هوادار مسکین من!                          برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من به در می رود                    چو فرهادم آتش به سر می رود

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد                   فرو می دویدش به رخسار زرد:

(که ای مدعی عشق کار تو نیست                  که نه صبر داری نه یارای ایست)

(تو بگریزی از پیش یک شعله خام                      من استاده ام تا بسوزم تمام)

(تو را آتش عشق اگر پر بسوخت                 مرا بین که از پای تا سر بسوخت)

همه شب در این گفت و گو بود شمع                به دیدار او وقت اصحاب، جمع

نرفته ز شب همچنان بهره ای                       که ناگه بکشتش پری چهره ای

همی گفت و می رفت دودش به سر              که این است پایان عشق ای پسر:

(اگر عاشقی خواهی آموختن                          به کشتن فرح یابی از سوختن)

                                                                                                                                                     شاعر: سعدی

این شعر قشنگو تقدیم می کنم به کسی که این روزا روزگار بی رحم و نامرد خیلی دلشو شکسته،  به اونی که به خاطراحساسشِ، داره داغون میشه و هیچ کاری هم از دست عاشق سمج و پردردسری مثل من براش برنمیاد، جزاینکه بهش بگم: "ماه من غصه نخور..." 

ماه من غصه نخور زندگی جذر و مـــــد داره       دنيامون يه عالـــــــــــمه آدم خوب و بد داره

ماه من غصه نخور همه که دشـمن نميشن        همه کـــه پر ترک مــــــث تو و من نميشـــن

ماه من غصه نخور مثـــــل ماها فراوونـــــــه       خيلی کم پيدا ميشه کسی رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور گريه پنــاه ادمــــــــــاس      ترو تازه موندن گل ، مال اشـــــک شبنماس

ماه من غصه نخور زندگی خوب داره و زشت      خدارو چه ديدی شايد فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور پنجره مــــون بازه هنــوز   باغچه مـــون غرق گلای عاشق نـــــازه هنوز

ماه من غصه نخور باز داره فصل سیب ميشه        ميدونم گاهی آدم تو وطنش غريب ميشه

ماه من غصه نخور ماها که تـــــــب نميکنن    مـاها که از آدما کمــــــک طلــــــــب نميکنن

ماه من غصه نخور شمـــــدونيا صورتی ان         دلايی که بشکنن چون عاشقن قيمتی ان

ماه من غصه نخور سبک ميشی بارون بیاد       توی عاشقی بايد نــــــترسيد از کم و زياد

 ماه من غصه نخور تاب بازی افتـادن داره            زندگی شکستن و دوبـاره دل دادن داره

ماه من غصه نخور ‏خيليا تنهان مث تـو                خيليا با زخمای عاشقی آشنان مث تــو

ماه من غصه نخور زندگی بی غم ‏نميشه               اونی که غصه نداشته باشه آدم نميـشه

ماه من غصه نخور دنيا رو بسپر به خـدا            هر دومون ‏دعا کنيم ، تو هم جدا منم جدا

                                                                                 شاعر: مریم حیدرزاده 

                                                                                                      شاعر:  حمید مصدق