همه ميپرسند:
"چيست در زمزمه مبهم آب؟،
چيست در همهمه دلكش برگ؟،
چيست دربازي آن ابر سپيد؟،
روي اين آبي آرام بلند؟،
كه ترا مي برد اينگونه به ژرفايخيال؟!
چيست در خلوت خاموش كبوترها؟،
چيست در كوشش بي حاصل موج؟،
چيست درخنده جام؟،
كه تو چندين ساعت
مات و مبهوت به آن مي نگری؟!"
نه به ابر،
نهبه آب،
نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این خلوت خاموش كبوترها،
نه به این آتش سوزنده كه لغزیده به جام،
من به این جمله نمی اندیشم!
منمناجات درختان را هنگام سحر،
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاك شقایق را درسینه كوه،
صحبت چلچله ها را با صبح،
بغض پاینده هستی را در گندم زار،
گردشرنگ و طراوت را در گونه گل،
همه را میشنوم
می بینم؛
من به این جمله نمیاندیشم!
به تو می اندیشم؛
ای سراپا همه خوبی
تك و تنها به تو می اندیشم!
همه وقت
 همه جا
من به هر حال كه باشم به تو می اندیشم؛
تو بدان اینرا تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریكیشبها تو بتاب
من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند؛
اینك این من كه به پای تودرافتاده ام باز
ریسمانی كن از آن موی دراز؛
تو بگیر،
تو ببند،
توبخواه؛
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با منتنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
 من همین یك نفس از جرعه جانم باقیاست:
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش.

                                                                                                شاعر: فریدون مشیری

عجب رسميه رسم زمونه
قصه برگ و باد خزونه
 ميرن آدما، ازاونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
كجاست اون كوچه، چی شد اون خونه؟!
 آدماش كجان؟! خدا می دونه
بوته ياس باباجون هنوز
 گوشه باغچه، توی گلدونه
عطرش پيچيده تا هفت تا خونه
 خودش كجاهاست؟! خدا مي دونه
 ميرن آدما، از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
تسبيح و مهر بی بی جون هنوز
گوشه طاقچه، توی ايوونه
 خودش كجاهاست؟! خدا می دونه
ميرن آدما از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
پرسيد زيرلب يكی با حسرت: 
 "از ماها بعد ها چه يادگاری 
 می خواد بمونه؟" خدا مي دونه
 ميرن آدما از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه

                                                                                              شاعر: رسول نجفیان

دلم برای كسی تنگ است
 كه آفتاب صداقت را
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به بادها می داد
و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
دلم برای كسی تنگ است
 كه چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریای واژگون میدوخت
 وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای كسی تنگ است
 كههمچو كودك معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را نثار من می كرد
 دلم برای كسی تنگ است
كه تا شمال ترین شمال
 و در جنوب ترین جنوب
 همیشه در همه جا

 آه؛ با كه بتوان گفت؟!
كه بود با من و
پیوسته نیز بی منبود!
و كار من ز فراقش فغان و شیون بود
 كسی كه بی من ماند
كسی كه با مننیست
 كسی ...

 دگر كافی ست

                                                                                شاعر: حمیدمصدق

تا حالا روال کارم این بوده که فقط شعرهای نو توی این وبلاگ نوشتم، اما از حالا به بعد میخوام از چند تا شعر کهن شاعرای بزرگ هم استفاده کنم که کارم یه نواخت نشه...

مولانا شاعریه که من از همه شاعرای دیگه بیشتر قبولش دارم و توی عشق، معلم من بوده و هست و شب و روز منو توی رسیدن به یه عشق متعالی، راهنمایی کرده و میکنه...

به عقیده من عشق حقیقی، عشقیه که تو تعاریف شاعرایی از قبیل مولانا قرار داشته و روی همین حساب هم من توی عشق، همیشه تا جایی که تونستم سعی کردم خودمو به اون تعاریف نزدیکتر کنم، علیرغم اینکه روزگار نامرد همیشه بهم ثابت کرده این عشقها، اصلا به درد روابط امروز نمی خورند...

شعر زیر مقدمه ای بر کتاب ارزشمند مثنویه و میشه گفت چکیده کل حرفهای توی مثنوی همین شعره... چقدر زیبا میشه با این شعر خیلی حرفارو رسوند...

بشنو این نی چون حکایت می کند
از جداییها شکایت می کند

آتشست این بانگ نای و نیست باد

هر که این آتش ندارد نیست باد

نی حریف هر که از یاری برید

پرده هایش پرده های  ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید؟

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟

محرم این هوش جز بیهوش نیست

مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد

روزها با سوز ها همراه شد

روزها گر رفت گو رو؛ باک نیست

تو بمان ای آنکه جز تو پاک نیست

هرکه جز ماهی ز آبش سیر شد

هر که بی روزیست، روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید؛ والسلام

شاعر: مولانا    

این شعر، یکی از اشعار خیلی زیبای "امیرهوشنگ ابتهاج" و یکی از پر معنا ترین اونهاست. اسم این شعر(شاعر)ِ، توسط خود ایشون گذاشته شده و من با اینکه علت نامگذاریشو دقیقا نفهمیدم، نخواستم تغییرش بدم...

این شعر جواب کاملیه برای کسانی که می خواستن درباره من بیشتر بدونن، توش یه دنیا حرف داره، البته اگه واقعا بتونن درکش کنن...

- شبی
- كدام شب؟
 - شبی...
 شبی ستاره ای دهان گشود؛
- چه گفت؟
- نگفت از لبش چكید؛
- سخن چكید؟
- سخن نه، اشك؛
 ستاره میگریست؛
 - ستاره كدام كهكشان؟
- "ستاره ای كه كهكشان نداشت"
سپیده دم كه خاك
در انتظار روز خرم است
 ستاره ای كه در غم شبانه اش غروب كرد
 نهفته در نگاه شبنم است.

شاعر: هوشنگ ابتهاج